Strip Turnhout


Cartoonist Lectrr trekt aan de alarmbel

Volgende maand verschijnt de kersverse cartoonbundel ‘Hara Kiwi 6′  van Lectrr. Goed nieuws voor de Gentse cartoonist die de voorbije maanden turbulente tijden meemaakt. Zijn dagelijkse cartoon op de nieuwswebsite Nu.nl werd opgezegd en ook zijn strip ‘Campus Hilarius’, die in Klasse voor leerkrachten verscheen, werd stopgezet. Ondanks de vele opgezette acties tegen zijn ontslag, vermoedt Lectrr over vijf jaar geen cartoonist meer te zijn en hekelt hij het makke beleid van de media.  

“Ach, het gebeurt natuurlijk constant. Als freelancer wéét je zoiets op voorhand. Alleen kom ik het persoonlijk de laatste tijd gewoon erg frequent tegen”, reageert Lectrr op de kort opeenvolgende stopzettingen van zijn publicaties. “Maar ik denk ook niet dat ik de enige ben die dit probleem heeft. De nulmeridiaan loopt niet door mijn gat. Ik zie héél veel tekenaars die na jaren trouwe dienst gedumpt worden. Denk maar aan Maaike Hartjes, die jarenlang in Viva publiceerde. Of Shellac die onlangs uit de Veto gegooid werd na 8 jaar elke week een ‘Freddy’ te hebben getekend. Joep Bertrams die door De Volkskrant aan de kant geschoven werd (en nadien weer binnengehaald na luid protest van de lezer). Steve Michiels die door Focus Knack aan de deur gezet werd. En ik kan nog wel een tijdje doorgaan met opsommen. Het zijn geen makkelijke tijden om als tekenaar actief te zijn. De media hebben het erg moeilijk. Maar goed, dat is niet onze fout natuurlijk: in feite hebben ze het zichzelf moeilijk gemaakt. Men bespaart op inhoud om een mooiere kwartaalwinst voor te kunnen schotelen aan de aandeelhouder.  Kranten worden veel dunner, nemen klakkeloos (soms foute) persberichten over (in plaats van zelf artikels te schrijven), ontslaan topfotografen en prijswinnende columnisten, schrappen alle strips en toch verwacht men dat je trouw de krant blijft kopen aan dezelfde prijs. Zo werkt dat natuurlijk niet. In de geschreven pers denkt men nog steeds dat een dvd bij je tijdschrift steken synoniem is voor een hogere oplage. En dat is soms ook wel zo. Maar op de langere termijn hol je je eigen mission statement uit. Want je bedrijft geen journalistiek – je baat een videotheek uit.”
(Als ‘lees meer’-knop niet verschijnt, klik op titel voor meer)

(more…)

24 September 2010, 16:31 admin

Suske en Wiske 307: De rillende rots (Vandersteen/Morjaeu & Van Gucht)

Gelukkig blijven striphelden eeuwig jong. ‘Suske en Wiske’, het paradepaardje uit de stal van Willy Vandersteen (1913-1990), haalt dit jaar de pensioengerechtigde leeftijd. Geen haar aan het hoofd van Lambik dat er aan denkt om de avonturenjas aan de kapstok te hangen. Integendeel, de helden staan voor een druk feestjaar. Expo’s, verjaardagsfeestjes, wedstrijden, herdrukken van ‘Suske en Wiske’-klassiekers en uiteraard kersverse albums.

‘De rillende rots’, alweer nummer 307 uit de reeks, stuurt Lambik & Co ‘Asterix’ achterna. Een reisje in de geschiedenis doet hen namelijk in het Gallische dorp van hoofdman Malfix belanden. Een dorp met financiële problemen – de link met de huidige economische realiteit is snel gelegd – waarvoor de hoofdman snel een oplossing uit zijn mouw moet schudden. Hogepriester Houdinius lijkt de aap te worden die de hoofdman uit de mouw schudt maar die vraagt als offer voor de goden het leven van Beatrix, dochter van het stamhoofd. Een verscheurende keuze die een oplossing lijkt te kennen als blijkt dat Malfix’ dochter sterk gelijkt op Wiske.

Tekenaar Luc Morjaeu en Peter Van Gucht – the leading boys van Studio Vandersteen – bieden een goed opgebouwd verhaal aan met de nodige humor, van woordgrapjes tot sterk Rommeke die de Romeinen al balletdansend in elkaar ramt, en met de nodige suspens, drama en niet steeds verwachte verhaalwendingen. De nieuwe generatie ‘Suske en Wiske’-lezers en jawel, ook de nostalgische lezer krijgt waar voor zijn geld. Het feestjaar is alvast goed gestart. (KM)

Willy Vandersteen/Luc Morjaeu & Peter Van Gucht
’Suske en Wiske 307: De rillende rots’, Standaard Uitgeverij, 48 blz., €5,25.
***

24 September 2010, 08:50 admin

Gil Jourdan: L’intégrale (Tillieux)

Sinds wij ondertussen al meer dan dertig jaar geleden op zolder bij een tante ons eerste ‘Guus Slim’-album lazen, zijn wij grote fans. Tekenaar en scenarist Maurice Tillieux (1921-1978) mag dan vandaag een beetje aan vergetelheid ten prooi gevallen zijn, met ‘Guus Slim’ maakte hij wel een van de beste strips die ooit in het weekblad Robbedoes hebben gestaan. Een haast perfecte combinatie van spanning, avontuur en humor in bijzonder zorgvuldig uitgekiende scenario’s, met het album ‘De verdronken wagen’ als hoogtepunt. Tillieux nam zijn lezers, wat voor leeftijd ze ook hadden, ernstig.

Jaren geleden verscheen in het Nederlands al eens een bundeling van de volledige reeks in zes delen (sommige delen zou zelfs nog steeds leverbaar zijn), de lezer die het Frans machtig is kan nu terecht in een heel nieuwe heruitgave, uitgebreid met schetsen, foto’s, losse tekeningen en nooit eerder gebundelde kortverhalen. Een werk van liefde dat met veel toewijding werd uitgevoerd. Een waardig eerbetoon aan een van de allergrootste Belgische stripmakers van de twintigste eeuw. (TH)

Maurice Tillieux
‘Gil Jourdan: L’intégrale’ (twee delen verschenen), wisselend aantal pagina’s, €24.
(Franstalig)
*****

24 September 2010, 08:40 admin

Weet mama hier van? (Van Straaten)

Alledaagsheid is in wezen diep tragisch. Gelukkig is de communicatie daarover zo ongericht, dat elk potentieel drama, elk misverstand, elk tekort melodramatische trekjes krijgt – slapstick in het ergste geval. Peter Van Straaten is al jaar en dag de blueszanger van het kleine ongeluk. Hij laat zijn eenvoudige, gestreepte personages hardop zeggen wat je eigenlijk alleen hoort te denken.

In een bedrijfsomgeving (zijn vorige bundel: ‘Hoe was je dag schat?’ uit 2009) lenen de collega’s en de balsturige bewindvoerders zich tot platvloers seksisme, overspel, en profitariaat. De échte werkelijkheid die schuilgaat achter grafieken, achter meerwaarde en functioneringsgesprekken. In zijn nieuwste bundel komt de tragiek van de kleinzielige kleinering naar boven, de onmacht om met mildheid met elkaar om te gaan. Elke medemens is een slechtgevooisd voyeur, met alleen persoonlijke schaamte als resultaat.

De mooiste staat op bladzijde 45. Twee knaapjes verborgen in het gras. Zegt de triestigste: “Wanneer gaan ze nou eindelijk neuken? Ik moet om zes uur thuis zijn.” De macht der gewoonte, de conventies van de sociale verhoudingen, de sleur van de opvoeding, dat is het thema van Van Straaten. Met als gevolg dat niemand ooit volwassen wordt. Of wil worden. Katjes knijpen in het donker, als pa en ma van huis zijn (en helaas te vroeg terugkomen), of met ongemakkelijke aanspraak en gebaren. “Nu? Zeg, alsjeblieft. Ik heb net het bed opgemaakt.” “Kleed je aan Dick. Mijn ouders willen je zien”  “Noemen jullie dàt huiswerk maken?” “Betrapt! Jij zit stiekem te lezen.” Je kunt er met weinig verbeelding zelf een scène de la vie ordinaire bij voorstellen.

Van Straaten is het sterkst in onrechtstreeks commentaar. Daarom gebruikt hij geregeld de afwezige derde. Het broertje. Het vorige lief. De vrijer in bed. “Hoe vond je mijn moeder ?” En dan hoeft de titel van deze bundel geen betoog meer. (LDV)

Peter Van Straaten
‘Weet mama hier van?’, Vrijdag, 160 blz., €14,90.
****

24 September 2010, 08:54 admin

De gitaar van Bo Diddley (Villard & Chauzy)

De lotgevallen van de gitaar van Bo Diddley zijn heel spannend, maar ze zijn toch maar een excuus om ons van de rauwe kant van het leven in de Parijse banlieues te laten proeven. Vrolijk word je er niet van. Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt.

De gitaar wordt gevonden door een zwarte jongen met basketambities, maar al snel is het een betaalmiddel voor junkies en hoeren. De eersten zijn voortdurend op zoek naar geld voor hun volgende shot, de laatsten naar een goedkoop bed voor de volgende nacht. Iedereen lijkt wel te snappen dat het om een duur collectors’ item gaat, maar niemand heeft de tijd om er het geld van te maken dat het ding waard is. En als de echte verzamelaar er dan lucht van krijgt, worden er moorden voor gepleegd.

Goed geschreven (Marc Villard), goed getekend (Chauzy), uitgebalanceerd verhaal met alle verrassende bochten en wendingen die nodig zijn. Dat alles overgoten met het onbarmhartige cynisme van de personages, stuitend in woord en daad. Een bloemlezing: de commissaris bezorgt het illegale hoertje papieren in ruil voor anaal verkeer (“Iedereen zit wel ergens verlegen om”); de straathoekwerker dealt ook zo’n beetje, uit medelijden; de infiltrant raakt verslaafd aan de spuit en sterft aan een dosis slecht spul. Dat vraagt om bloedige wraak.

Wees gerust, deze strip leg je niet weg. (IV)

Marc Villard & Chauzy
‘De gitaar van Bo Diddley’, Casterman, 94 blz., €17.
****

24 September 2010, 08:44 admin
 Page 1 of 2  1  2 »
Sluit

Stripgids Nummer 6!

Met artikels over 20 jaar uitgeverij Bries, de (schrikwekkende) ontlezing bij pubers, de kijk van Zidrou op de jongste lichting aan St-Lukas Brussel afgestudeerde stripmakers, het beeld van ouderen in de strip, een kijk op 60 jaar avonturen van de Rode Ridder, de comeback van de ‘X-Men’, strips op Instagram, de jarige ‘Billie & Bollie’, een stevig dossier over de Italiaanse strip, een interview met Ulli Lust én een daverend katern van en met Serge Baeken. Er is ook nieuw werk van Steven Dupré, Céline Hudréaux, Gwen Stok, Sam Peeters en het debuut van Dieter De Schutter. En nog véél meer.

180 pagina’s leesplezier, vanaf eind oktober overal te verkrijgen.

Wil je het helemaal makkelijk maken? Neem dan een abonnement. Dan valt jouw exemplaar netjes in de bus en mis je geen enkel nummer.

Met een abonnement krijg je bovendien fijne verrassingen. Je leest het goed, verrassingen – meervoud.


Ontdek hier ons onweerstaanbare aanbod Naar de startpagina