Strip Turnhout


De partners 16: Dynamiet (Brugman & Richards)

Deze lente nog eens naar een festival voor wereldcinema geweest. Mooie films gezien, al deed de dringende nood aan een ontploffing, een achtervolging of iets anders dat cinema tot cinema maakt zich op bepaalde momenten toch gevoelen. Een aandoenlijk portret van een Maghrebijnse geitenhoeder, allemaal goed en wel, maar na een tijdje mocht er toch weer eens iets in de lucht vliegen.

Gelukkig verscheen ongeveer op hetzelfde moment het zestiende deel van ‘De partners’, een strip die door het Nederlandse striptijdschrift Eppo opnieuw tot leven werd gewekt. ‘De partners’ is een soort tongue in cheek-versie van de strip ‘De Brokkenmakers’ die bij ons een tijd lang in het weekblad Kuifje stond. Het oorspronkelijke team (tekenaar Carry Brugman, en scenarist Dick Richards, bij de mensheid beter bekend als Dick Matena) werd herenigd, en de helikopters, de kastelen, de ruimtetuigen en de boorplatformen spatten opnieuw in het rond. Bladam! Aan actie geen gebrek – net als in de jaren ’80, toen de strip zijn hoogdagen beleefde.

‘De partners’ is ook vandaag nog een strip die is wat hij wil zijn: pretentieloos amusement zonder veel poespas- waarbij op een lijk of een geheime gang meer of minder niet gekeken wordt. (MG)

Carry Brugman & Dick Richards
‘De partners 16: Dynamiet’, Don Lawrence Collectie, 48 blz., €7,95.
**

23 November 2010, 22:41 admin

Sin City 2: een moordvrouw (Miller)

In ‘Sin City’ brengt Miller ons de boze boodschap in zeven delen: in de Zondige Stad vermorzelt het meest harteloze über-krapuul – politici en superrijken– het zwakkere uitschot mét een hart en geweten. Deprimerend vaak lukt dat, heel af en toe niet.

In deel 2, ‘Een moordvrouw’ waarschuwt hij ons voor een derde categorie über-krapuul waar we politiek correct aan voorbijgingen: fatale vrouwen. Dame in kwestie Ava roept de hulp in van haar ex Dwight, maar rekent eigenlijk op zijn gebrekkige zelfbeheersing in functie van haar gewetenloos plan.

In Millers universum heeft de strip noir een lijn speed gesnoven, schrijven Tarantino en Schwarzenegger  de dialogen, drenkt men de drukinkt in gitzwarte humor, en wordt het clair-obscur van de negende kunst naar een majestatisch orgelpunt gebracht. De keuze van de uitgever om de pagina’s in de Nederlandse vertaling te satineren begrijpen we daarom niet helemaal. Het verplaatst het accent in Millers grafiek van donker naar licht, en filtert zodoende ’s mans virtuositeit een beetje weg. Dat zet extra in de verf dat zelfs ogenschijnlijk louter technische keuzes een weerslag hebben op beeld en verhaal. (KVR)

Frank Miller
‘Sin City 2: een moordvrouw’, De Vliegende Hollander, 206 blz., €14.95.
***

23 November 2010, 22:30 admin

Orval, deel een (Servais)

Ooit hebben we nog gesakkerd dat Jean-Claude Servais altijd maar weer hetzelfde deuntje speelde, en ook wel eens iets anders mocht proberen. In elk album van zijn hand vind je een in de Gaume gesitueerd heel of half volksverhaal, steeds op dezelfde degelijke en vakbekwame wijze in beeld gebracht en verteld. Meestal op hetzelfde niveau, af en toe een beetje melig, dat wel, maar op de duur vooral vrij voorspelbaar.

De voorbije jaren heeft Servais aan zijn formule gesleuteld. Het sprong ons voor het eerst in het oog in zijn vorige boek, ‘De ijstuin’, zonder dat we nu meteen konden zeggen wat er aan de hand was. In ‘Orval’, waarin Servais het relaas doet van de geschiedenis van de gelijknamige abdij, gaat hij verder op de ingeslagen weg. Aanvankelijk dachten we nog dat het aan de inkleuring lag. Daarvoor doet Servais opnieuw een beroep op Raives (pseudoniem van Guy Servais, inderdaad, familie, bekend van zijn samenwerking met Eric Warnauts), die in het verleden ook al zijn ouder werk op vakbekwame wijze ingekleurd heeft.

Bij nadere beschouwing blijkt daar het probleem niet te liggen. Nee, de oorzaak van de verandering ligt bij Servais zelf. De man zet zijn tekeningen niet meer in inkt, en scant voortaan gewoon de potloodtekeningen in. Een heel stuk minder arbeidsintensief, wellicht, maar met het resultaat zijn wij niet onverdeeld gelukkig. Het geheel maakt nu een wat wollige, afgewassen indruk, minder attractief dan zijn vroegere, nog gewoon geïnkte werk. Dat het verhaal een wat simplistische historische evocatie is van de geschiedenis van Orval doet er in deze ook geen goed aan. Niet elke vernieuwing blijkt een vooruitgang. (TH)

Servais
‘Orval, deel een’, Dupuis, 56 blz., €6,50.
**

23 November 2010, 22:21 admin

Mijn brein hangt op z’n kop (Heatley)

In zijn debuutalbum bundelt David Heatley in vijf hoofdstukken de verhalen die hij de afgelopen jaren in delen publiceerde op zijn website. Hij heeft zijn grafische memoires met extreem veel eerlijkheid en openheid weergegeven. De seksuele experimenten uit zijn jeugd, de wisselvallige relatie met zijn eigen en andermans huidskleur, en ook de problematische verhouding met zijn ouders geven aanleiding tot minutieus volgetekende pagina’s die keer op keer verder en dieper gaan. Heatleys doorgedreven analyse van zijn geest stelt de lezer  serieus op de proef. David Heatley heeft ook al muziek op zijn palmares staan en levert regelmatig illustraties voor vooraanstaande Amerikaanse publicaties zoals The New Yorker.

Toch werkten zijn priegelig volgetekende vakjes na enkele bladzijden al op onze zenuwen en bleef het tijdens het lezen van het album de hele tijd een opgave om vol te houden. De bekentenissen volgden elkaar wat al te snel op om te blijven boeien. De auteur toont met dit album zeker zijn talent als verteller met een goed gevoel voor het raak typeren van karakters. Hopelijk slaagt hij er in om in nieuw werk het al te persoonlijke beter te overstijgen. (MB)

David Heatley
‘Mijn brein hangt op z’n kop’, Oog & Blik/De Bezige Bij, 128 blz., €29,90.
**

23 November 2010, 22:32 admin

Storm 25: Het rode spoor (Lodewijk, Molenaar & de Vos)

Sommige die-hard sci-fi-freaks zullen dit een reden vinden om mij lichtsabelgewijs naar een of ander zwart gat te katapulteren, maar ik schaam me er niet voor om te bekennen dat ik altijd meer een fan was van Don Lawrences ‘Trigië’ dan van zijn ‘Storm’. De mengeling Oude Rome/lasers/monsters sprak bij mij meer tot de verbeelding dan de sci-fiavonturen ‘pur sang’ van Storm.

Toch is dit vijfentwintigste deel in de reeks (we laten het nulnummer en de ‘Kronieken van de tussentijd’ gemakshalve buiten beschouwing) allesbehalve een jubileum in mineur. Het scenario is vintage Lodewijk en het doet waarlijk deugd dat er in een serieuze sciencefictionstrip af en toe ook eens mag gelachen worden. Het tekenteam dat potlood en penseel van de in 2003 overleden Don Lawrence overnam, benadert de stijl van de grootmeester, maar schiet in bepaalde sequenties nog net dat beetje te kort.

De Don Lawrence Collection streeft bij al haar uitgaven naar kwaliteit met een grote K en stelt ook hier zeker niet teleur! (MS)

Martin Lodewijk, Romano Molenaar & Jorg de Vos
‘Storm 25: Het rode spoor’, Don Lawrence Collection, 48 blz., €7,95.
***

23 November 2010, 22:27 admin
Sluit

Stripgids Nummer 6!

Met artikels over 20 jaar uitgeverij Bries, de (schrikwekkende) ontlezing bij pubers, de kijk van Zidrou op de jongste lichting aan St-Lukas Brussel afgestudeerde stripmakers, het beeld van ouderen in de strip, een kijk op 60 jaar avonturen van de Rode Ridder, de comeback van de ‘X-Men’, strips op Instagram, de jarige ‘Billie & Bollie’, een stevig dossier over de Italiaanse strip, een interview met Ulli Lust én een daverend katern van en met Serge Baeken. Er is ook nieuw werk van Steven Dupré, Céline Hudréaux, Gwen Stok, Sam Peeters en het debuut van Dieter De Schutter. En nog véél meer.

180 pagina’s leesplezier, vanaf eind oktober overal te verkrijgen.

Wil je het helemaal makkelijk maken? Neem dan een abonnement. Dan valt jouw exemplaar netjes in de bus en mis je geen enkel nummer.

Met een abonnement krijg je bovendien fijne verrassingen. Je leest het goed, verrassingen – meervoud.


Ontdek hier ons onweerstaanbare aanbod Naar de startpagina