Strip Turnhout


Vinci 1: De gebroken engel (Convard & Chaillet)

Met zijn magnum opus ‘De geheime driehoek’ concipieerde Didier Convard een degelijk opgebouwde historische thrillerreeks die zich vooral in de middeleeuwen afspeelde. Met deze Vinci verlegt hij het zwaartepunt naar de renaissance en bombardeert hij homo universalis Leonardo da Vinci tot protagonist. Hoewel dit hoofdpersonage een beetje doodgeknuffeld is door recente literaire publicaties, weet Convard er een spannende pageturner van te maken en zet hij de lezer herhaaldelijk op het verkeerde been.

Milaan wordt opgeschrikt door een aantal verschrikkelijke moorden waarbij telkens het gezicht van het slachtoffer vakkundig weggesneden wordt. Leonardo wordt nauwlettend in het oog gehouden… Gilles Chaillet voelt zich als een vis in het water bij de uitwerking van de indrukwekkende decors, maar net als die gebouwen blijven zijn personages redelijk doods, een euvel dat we ook herkennen in zijn eigen reeks ‘Vasco’. Toch zijn we benieuwd welke twists Convard nog meer heeft aangebracht in het tweede en afsluitende deel. (MS)


Didier Convard & Gilles Chaillet
‘Vinci 1: De gebroken engel’, Glénat, 56 blz., €15,50.
***

16 October 2012, 16:17 admin

The Ten-Cent Plague. The Great Comic-Book Scare and How It Changed America (Hajdu)

‘You never expect the Spanish Inquisition’ luidt het in een bekende sketch van Monty Python. Als het over strips gaat, zou je hetzelfde kunnen zeggen over de Amerikaanse Inquisitie. In de jaren ’50 van de vorige eeuw werd in de VS namelijk een ware heksenjacht geopend op het beeldverhaal. Een senaatscommissie onderzocht of het lezen van strips tot jeugdcriminaliteit kon leiden, psychiaters als Fredric Wertham pakten in hun publicaties breed uit over de perfide invloed van het beeldverhaal op de onschuldige kinderziel, religieuze groeperingen hingen aan de alarmbel… Alle strips moesten het ontgelden, maar er was bijzondere aandacht voor de (zeker voor die tijd nogal uitbundige) horror- en misdaadmagazines van uitgeverij EC, ook uitgever van Mad Magazine.

De druk die op de sector werd uitgeoefend was enorm, met als gevolg dat de grote uitgevers zelf de zogenaamde Comics Code opstelden, die een hele reeks voorwaarden oplegde waaraan ze beloofden zich te zullen houden. Ze stelden de New Yorkse rechter Charles F. Murphy aan om op de toepassing toe te zien. Murphy ging als een bloedhond tekeer bij de implementatie van de Comics Code, en richtte een ravage aan in de sector – op kosten van de sector zelf nota bene.

David Hajdu vertelt met veel vaart, inzicht en nuance het verbijsterende verhaal van deze oorlog tegen het beeldverhaal, de trieste geschiedenis van een sector die met veel overgave zichzelf net niet ten gronde richtte. De lijst achteraan in het boek van stripmakers die na de ‘zuiveringen’ nooit meer aan de bak kwamen telt honderden namen, en vormt het pijnlijke orgelpunt van Hajdus uiteenzetting, die in wezen over een fameus uit de hand gelopen vorm van zelfcensuur gaat.

Dat de hetze tegen het beeldverhaal aan het eind van de jaren ’50 een stille dood stierf, had niets met de strips an sich te maken. Er was namelijk een veel gevaarlijker fenomeen opgedoken, dat het heupwiegend en swingend op de onschuldige kinderziel gemunt had: Elvis Aaron Presley. (TH)


David Hajdu
‘The Ten-Cent Plague. The Great Comic-Book Scare and How It Changed America’, Farrar, Straus and Giroux, 436 blz., ca. €26. (Engelstalig)
*****

16 October 2012, 16:11 admin

Sabbatini 4 : Het antikytheraprincipe (Du Caju & Morjaeu)

Wat is er aan de hand met ‘Sabbatini’, de reeks van scenarist Luc Morjaeu en tekenaar Thomas Du Caju? Het was een vraag die ik me ook bij dit vierde album weer stelde. De op veel research gestoelde plots zitten goed in mekaar, met meer vondsten dan in nogal wat van de thrillers die over mijn leestafel passeren. Ook het tekenwerk van Thomas Du Caju is OK, en lijkt zeer geschikt voor een realistische reeks als deze. En toch blijft ‘Sabbatini’ niet hangen.

Toen ik een paar weken geleden op DVD een oude film van Alfred Hitchcock bekeek, wist ik ook waarom. Wat ‘Sabbatini’ mist, is wat Hitchcock als geen ander kon creëeren: suspense. ‘Sabbatini’ wordt niet spannend. Georges Simenon kon met een plot die zich in drie zinnen laat samenvatten een boek van 200 bladzijden schrijven dat leest als een trein. Op elke pagina van ‘Sabbatini’ gebeurt gemiddeld genomen meer dan in een boek van Simenon, en toch is het niet half zo spannend. In ‘Sabbatini’ moet op amper 40 pagina’s zoveel worden uitgelegd, dat er amper nog plaats lijkt te zijn om het verhaal te vertellen. De lezer krijgt hier een rijkgevulde tafel voorgeschoteld, maar blijft toch op zijn honger. (ZS)


Du Caju & Morjaeu
‘Sabbatini 4 : Het antikytheraprincipe’, Diversimedia/Balloon Books, 48 blz., €4,50.
**

16 October 2012, 16:03 admin

Spaghetti à Paris (Goscinny & Attanasio)

‘Spaghetti’, getekend door Attanasio, is een van de minder bekende reeksen waarvoor René Goscinny het scenario schreef. De avonturen van deze vriendelijke Italiaanse jongen, die door toedoen van zijn onhandige neef Prosciutto telkens weer in de problemen sukkelt, verscheen indertijd in het weekblad Kuifje. In deze bundeling zijn vier van de vijftien verhalen die Goscinny & Attanasio indertijd maakten samengebracht. Het tekenwerk van Attanasio was efficiënt en helder, maar nergens wereldschokkend. De strip moest het toch vooral van de soms inventieve scenario’s hebben. Vooral de geslaagde imitaties van het Italiaans gekleurde Frans van de twee protagonisten springt hierbij in het oog. Onze voorkeur gaat hierbij uit naar ‘Spaghetti à Paris’, het verhaal dat zijn titel gaf aan deze verzameling, een erg geestige strip over de ontvoering van een groep Amerikaanse toeristen in de schaduw van de Eifeltoren. Erg prettige lectuur, niet alleen voor nostalgici. (TH)


Goscinny & Attanasio
‘Spaghetti à Paris’, Le Lombard, 136 blz., €28. (Franstalig)
***

16 October 2012, 16:13 admin

Parijs 25/44 (Matena)

Doordat hij zich de voorbije jaren onledig hield met stripbewerkingen van klassieke romans van onder meer Jan Wolkers, Gerard Reve en Willem Elsschot, zou je haast gaan vergeten dat Dick Matena vroeger ook strips tekende waar hij zelf de scenario’s voor schreef. In 1992 maakte hij bijvoorbeeld ‘Sartre en Hemingway’, een strip over de schrijvers die in de jaren ’20 van de vorige eeuw verzamelen bliezen in de Lichtstad. ‘Parijs 25/44’, waarin een gefingeerde ontmoeting tussen Ernest Hemingway en de jonge Jean-Paul Sartre centraal staat, is een bewerking in zwart-wit (met nieuwe kadrering en nieuwe tekeningen; sommige personages zien er helemaal anders uit) van die strip. Een remake van eigen werk dus. Op kleiner formaat en met meer pagina’s. Een beetje een vreemd experiment, dat wel, waarvan we de bedoeling niet helemaal vatten. Het levert geen wereldschokkende, wel onderhoudende lectuur op, helemaal in de sfeer van de oude ‘beeldromannetjes’ waar Matena zo tuk op is. Geen Matena grand cru, wel lichtverteerbare tafelwijn.


Dick Matena
‘Parijs 25/44’, Atlas, 120 blz., €19,90.
***

16 October 2012, 16:06 admin
Sluit

Stripgids Nummer 4!

Over het slijk der aarde, de winnaar van de Bronzen Adhemar, strips uit Quebec en een dik katern over Ephameron en Grafixx.

En nummer 4 is nog dikker dan nummer 3. Vanaf eind oktober overal te verkrijgen.

Wil je het helemaal makkelijk maken? Neem dan een abonnement. Dan valt jouw exemplaar netjes in de bus en mis je geen enkel nummer.

Met een abonnement krijg je bovendien fijne verrassingen. Je leest het goed, verrassingen – meervoud.


Ontdek hier ons onweerstaanbare aanbod Naar de startpagina