Strip Turnhout


Marc Legendre over ‘Gäbrik’

“‘Gäbrik’ is geen strip of geïllustreerd proza. ‘Gäbrik’ is iets anders!”, belooft de achterflap van het nieuwe boek van Marc Legendre. De lezer komt via statusupdates meer te weten over een man die opgesloten zit. Zijn composities zijn apart verkrijgbaar. Monoloog over een quasi-monoloog waaraan Legendre jarenlang gewerkt heeft.

“Nog nooit heb ik tevreden achterover geleund en gedacht dat iets niet beter kon. Ik blijf prutsen en veranderen tot iemand het uit m’n handen neemt. Met scenario’s die ik voor anderen schrijf, brengt de deadline verlossing. De tekenaar moet kunnen starten, dus mag ik er op een bepaald moment niets meer aan veranderen. Maar als alles af is, ga ik toch nog eens over de teksten want als een gelaatsuitdrukking anders getekend is dan ik ze beschreven had, wil ik de tekst in de balloon daar nog aan kunnen aanpassen.”

“Met projecten zoals ‘Gäbrik’ bepaal ik zelf wanneer het klaar is, dat is dus hopeloos. Tijdens het werken aan zo’n boek poppen voortdurend ongeschreven wetten en regeltjes op en daar van loskomen, is een zware opdracht. Het probleem is niet zozeer het verhaal of de tekst want die blijven de ganse tijd min of meer hetzelfde. Het worstelen en klooien betreft de beelden en de vorm. Telkens voelt het alsof iemand over m’n schouder kijkt en commentaar geeft. ‘Dit mag je zo niet doen. Je kan geen foto’s gebruiken. Je moet tekeningen maken.’ Et cetera. Dat slaat nergens op maar het kruipt in m’n hoofd en gaat daar zitten etteren. Het is wachten tot ik op een dag ontwaak en denk ‘Foert, het zal worden zoals ik wil dat het er uitziet’. Het heeft zes jaar geduurd maar ‘Gäbrik’ heeft z’n vorm uiteindelijk wel gevonden.”

“Peter Moerenhout, Kristof Spaey en ik hadden het vorig jaar over ‘mijn nieuwe projecten’. Zo kwam ‘Gäbrik’ ter sprake. Ik zei dat het niks voor de Stripgilde was omdat het volgens mij geen strip of graphic novel is. Peter stelde dat het in elk geval een verhaal is dat voor een groot deel uit beelden bestaat en daarom vond hij het wel in het fonds passen. Het gevoel van vrijheid was zeer aanlokkelijk. Zo wou ik al lang nog eens samenwerken met Tom van Noten en nu heeft hij de cover gemaakt. Dat krijg je nog zelden voor mekaar. De samenwerking met Peter en Kristof betrof in de eerste plaats praktische zaken. Daarnaast is ook de morele steun groot. Zonder Peter lag ‘Gäbrik’ nog altijd thuis in mijn schuif te wachten tot ik het een veertiende keer zou herwerken.”

“Gäbrik is een artiest die ooit succesvol was maar langzaam in de vergetelheid geraakte. Op een bepaald moment lijkt hij niet meer te bestaan, ook al is hij er nog steeds. Via de sociale media krijgt hij een podium waar hij opschept over z’n verleden, koketteert met z’n kennis en verslag doet van het leven in het tehuis waar hij opgenomen werd. Maar hij heeft slechts één volger, de directeur van de instelling waar hij opgesloten zit. En die man heeft andere bedoelingen, die wil een bekentenis uitlokken want Gäbrik wordt van kindermisbruik verdacht. Gäbrik hoopt om snel naar de afdeling ‘zware gevallen’ te verhuizen omdat hij dementeert. Eens hij daar zit, laten ze hem namelijk met rust. Maar hij heeft geen controle meer over wat hij zegt en niet zegt.”

“Michael Fahres woont een aantal maanden per jaar op El Hierro. We waren al geruime tijd op zoek naar een manier om samen te werken. Michael is componist en toen het hoofdpersonage in ‘Gäbrik’ dat ook bleek te zijn, zagen we een mogelijkheid. De muziek is absoluut niet als achtergrond of behang bedoeld. Het zijn composities van Gäbrik die hij af en toe deelt als hij vindt dat ze iets meer vertellen over wat hij voelt of denkt. Je kan ze dan beluisteren of achteraf, maar verder lezen met de muziek op de achtergrond is onmogelijk, denk ik. De muziek vertelt stukjes van het verhaal maar Gäbrik is geen aangename man en zijn composities zijn dat ook niet.”

“Facebook of Twitter bieden geen verhalen. Het zijn fragmenten, flarden en momentopnamen, daar wou ik iets mee doen. De trigger was een gesprek met mijn moeder toen ze in het ziekenhuis lag. Wat verder op de gang lag iemand die vreselijke pijn leed. ‘Wat die heeft, wens je je ergste vijand niet toe,’ zei mijn moeder. Toen gingen we op zoek naar iemand die ze het wél toewensten omdat die het verdiend had. Daar hebben we lang over gepraat. Ook over het feit dat een zogeheten monster op een bepaald moment in z’n leven hulpbehoevend zou kunnen worden. Dat er dan verpleegsters zullen zijn die hem moeten wassen, op het toilet zetten, z’n billen afvegen… Daar stelde mijn moeder zich vragen bij. Of zij dat zou kunnen, of ze niet zou doen alsof ze het niet hoorde als zo iemand riep dat hij of zij dorst had. Als straf. Zou je zelf rechter of beul spelen als je de kans kreeg en de goegemeente de andere kant opkeek? Daar ben ik mee aan de slag gegaan omdat het interessant is om die dingen uit te zoeken en leerrijk om jezelf met zulke gevoelens te confronteren.”

“We leven niet in de meest empathische periode uit de geschiedenis. Er is meer medeleven met een achtergelaten hond dan met een verwaarloosde bejaarde. Daarbij is onze verontwaardiging beangstigend selectief en is alle redelijkheid zoek. Mensen vinden zichzelf om allerlei redenen beter dan anderen en als ze erop aangesproken worden doen ze alsof dat niet het geval is. De sociale media maken dat we dat elke dag van op de eerste rij mogen meemaken.”

“De moderne communicatietechnieken zorgen ook voor een nieuw soort eenzaamheid. Op Facebook zitten, voortdurend berichtjes uitsturen en geen enkele reactie krijgen is voor veel mensen de absolute horror geworden. Dát kon ik gebruiken. Maar ik wou er geen aanklacht van maken, geen opgestoken vingertje dat aandacht vraagt. Het moest op een andere manier. En zoals dat meestal gaat, kwam het op een dag zomaar aanwaaien, die middag met mijn moeder en de huilende patiënt op de gang.”

Marc Legendre stelt Stripgids 2 en‘Gäbrik’ voor tijdens het Stripgids Salon, op vrijdag 27 oktober vanaf 19u30 in de nieuwe Kunstencampus in het centrum van Turnhout.

23 October 2017, 05:00 Wouter
Sluit

Stripgids nummer 2!

Reportage uit Hellhole Brussels, Duitse strips en 36 pagina’s Judith Vanistendael!

Nummer 2 van de nieuwe Stripgids is nóg dikker. Vanaf 27 oktober overal te verkrijgen.

Wil je het helemaal makkelijk maken? Neem dan een abonnement. Dan valt jouw exemplaar netjes in de bus en mis je geen enkel nummer.

Met een abonnement krijg je bovendien fijne verrassingen. Je leest het goed, verrassingen – meervoud.


Ontdek hier ons onweerstaanbare aanbod Naar de startpagina