Strip Turnhout


Peter van Dongen over Blake en Mortimer: “We hebben zelf een mailtje gestuurd naar Dargaud”

Peter van Dongen en Teun Berserik gaan een tweeluik van Blake en Mortimer maken op scenario van Yves Sente. Van Dongen brak bij het grote publiek door met het tweeluik ‘Rampokan’, waarin hij zich een bekwaam beoefenaar van de Klare Lijn toonde. Toch waren de Engelse personages van Edgar P. Jacobs geen jeugdhelden van de Nederlander: “Natuurlijk kende ik als kind wel enkele albums, zoals ‘Het Geheim van de Grote Piramide’, ‘Het Geheim van de Zwaardvis’ en ‘De Valstrik’, waar ik uiteraard van onder de indruk was. Maar wat de Klare Lijn betreft, las ik toch voornamelijk Suske en Wiske en Kuifje. Pas na mijn twintigste begon ik alles wat los en vast zat rond het tweetal te verzamelen.”

Opvallend is dat het duo niet gevraagd is door de uitgeverij maar zelf een mailtje gestuurd hebben naar uitgeverij Dargaud om zich voor te stellen. “Er is natuurlijk wel wat aan vooraf gegaan. Een paar jaar geleden was Theo van den Boogaard door Dargaud wél gevraagd een proefpagina te maken. Hij vroeg mij als zijn assistent maar ik had toen geen tijd en verwees hem naar Teun Berserik. Hun pagina werd afgewezen en vervolgens besloten Teun en ik dan maar zelf een poging bij Dargaud te wagen. We werden uitgenodigd twee proefpagina’s te maken, aldus geschiedde en met succes.”

Van Dongen en Berserik kennen elkaar al sinds begin jaren negentig, toen ze samen verhalen maakten rond Cat Banda voor stripblad Sjosji. “Ik verzorgde de lay-out van de pagina’s, Teun tekende alles uit”, beschrijft van Dongen de taakverdeling toen. “Nu gaan we beide de platen van Blake en Mortimer maken, eerst in potlood zodat we elkaar kunnen corrigeren en scherp houden en daarna in inkt. ‘Het Geheim van de Grote Piramide’ is ons voorbeeld, in die Klare Lijn willen we werken.”

Voor het zover is, werkt van Dongen nog zijn stripbewerking af van ‘Familieziek’, een novelle van Adriaan Van Dis. Die moet volgend jaar, bij de zeventigste verjaardag van de schrijver, verschijnen. “Ik ben er al sinds 2009 mee bezig, tussen de bedrijven door. Hopelijk krijg ik de komende twee maanden het inktwerk gereed van het eerste deel, in totaal 120 platen waarvan nog ongeveer 25 te gaan in inkt. Daarna beginnen Teun en ik aan Blake en Mortimer!”

8 February 2016, 06:00 Wouter

Ben Gijsemans promoot ‘Hubert’ in Angoulême

Ben Gijsemans debuteerde in 2014 met het bejubelde ‘Hubert’, dat hij oorspronkelijk maakte als eindwerk van zijn master beeldverhaal. Momenteel maakt hij reclame voor de Franse vertaling op het stripfestival in Angoulême en er staan ook al Duitse en Engelse vertalingen gepland. “Maar het was pas tijdens de eindejaarstentoonstelling van mijn masterjaar dat ik doorhad dat ‘Hubert’ in de smaak viel”, blikt de jonge auteur terug. “Ik had toen gedaan wat ik wou doen, namelijk een scenario schrijven en daar enkele hoofdstukken van uitwerken. Ik wou het daarbij laten maar de jury spoorde mij aan om het volledige scenario uit te werken. Ik was er door overdonderd maar het gaf me ook nieuwe energie en zin om verder te werken. Ondertussen publiceerde ik de eerste drie hoofdstukken op pulpdeluxe. Vanaf toen steeg de belangstelling van buitenaf waardoor ik wel het vermoeden kreeg dat ‘Hubert’ zou kunnen aanslaan. Maar het succes dat het boek nu heeft, daar had ik niet op durven hopen.”
(more…)

28 January 2016, 09:39 Wouter

“Als de dood me komt halen, is het 1-1”

Vandaag één jaar geleden overleed Peter Pontiac, geboren als Peter Pollman op 28 april 1951 in het Nederlandse Beverwijk. Pontiac maakte illustraties voor tijdschriften en kranten, vaak over muziek, en tekende autobiografische strips in de stijl van de Amerikaanse underground. Zijn boek ‘Kraut’ ging over het oorlogsverleden van zijn verdwenen vader. Postuum verscheen ‘Styx’, waarvoor Robin Schouten hem interviewde voor Stripgids 41.
(more…)

20 January 2016, 06:00 Wouter

Tejo-werking uitgetekend door Mila Van Goethem

Tejo, de organisatie van vrijwillige therapeuten die klaarstaan voor jongeren, stelde onlangs ‘Emma – nu ik toch hier ben’ voor. Met dat stripverhaal wil Tejo zich kenbaar te maken bij haar doelpubliek. ‘Emma’ werd getekend door Mila Van Goethem naar een scenario van Marc Legendre. “We stonden per e-mail met elkaar in contact”, vertelt Mila. “Hij heeft me doorheen de strip altijd enorm gesteund en stond altijd klaar om een compliment te geven. Dat motiveert je als beginnend striptekenaar enorm natuurlijk. Ik heb ook veel geleerd van onze samenwerking. Uiteindelijk heb ik een half jaar al tekenend zijn scenario uitgepluisd en het is wonderlijk hoe hij een verhaal in elkaar steekt. Dat was heel fascinerend om te ontdekken.”

Op basis van het scenario en van de karakterstudies van de personages, onder het toezicht van de mensen van Tejo, ging Mila aan het tekenen. “Ik had de eerste pagina’s in kleur gemaakt maar daar was ik niet helemaal tevreden over. Daarom heb ik gekozen voor een blauwe steunkleur. De mensen van Tejo kwamen met het idee om af te wisselen met rood, net als in hun logo. Het rood in de strip staat op plekken die in het Tejo-gebouw afspelen en die hun filosofie weerspiegelen. Ze hebben me zelfs de exacte samenstelling gegeven van het rood dat ze gebruikt hebben voor het schilderen van hun gebouwen!”

Mila geeft af en toe workshops aan jongeren waardoor ze zich makkelijker kon inleven in hun leefwereld. “Het hielp ook bij de keuzes voor hun kledij en uiterlijk. Ik wou graag dat jongeren er zichzelf in kunnen herkennen, dat mijn personages geen archetypische figuurtjes zijn maar er uitzien als echte jongeren die zich uitdrukken met hun kledij en kapsels.”

In Stripgids 43 mochten we nog een blik werpen op de tekentafel van Mila. Toen was ze aan het werken aan een eigen boek over China. “Ik zat in de helft van het aantal pagina’s dat ik wou maken toen ik begon aan het project voor Tejo. Momenteel maak ik samen met Peter Moerenhout een korte strip en dan begin ik terug aan mijn boek over China. Het zal nog wel even duren voor het klaar is. Ik zou het graag door enkele experts laten nalezen zodat alle feiten juist zijn.”

1 February 2016, 06:00 Wouter

Jeroen Janssen over ‘Abadaringi’: “De cirkel is rond”

Voor in 1994 de genocide er los brak, leefde en werkte Jeroen Janssen in Rwanda, waar hij les gaf aan de kunstschool van Nyundo. Twintig jaar later keerde hij terug met schetsboek en stiften in de aanslag, om verslag uit te brengen over de plaatsen en de mensen die hij zo goed had gekend. “Waar ik voor mijn vorige boek ‘Doel’ nog geregeld vanuit mijn atelier werkte, koos ik er nu resoluut voor om op locatie te tekenen”, vertelt Jeroen. “In Vlaanderen aan de Dender, in Frankrijk aan de Loire, maar vooral in Rwanda, aan de oevers van de Grote Meren. De titel ‘Abadaringi’ verwijst naar de lokale benaming voor ‘ceux de l’Ecole d’Art’. Vandaag zijn ze leraar, ambtenaar, kok of kunstenaar maar allemaal delen ze een verleden aan de school van Nyundo. Die mensen, vaak oud-leerlingen van mij, spelen de hoofdrol in dit boek.”
(more…)

26 January 2016, 06:00 Wouter